প্ৰতি বছৰে শৰৎ কালত কাতি মাহৰ অমাবস্যা তিথিত হিন্দু সকল, জৈন সকল, শিখ সকল, আৰু কিছু বৌদ্ধ সকলে এই উৎসৱ পালন কৰে।
এই উৎসৱ অত্যন্ত জনপ্ৰিয় আৰু ই "অন্ধকাৰৰ বিৰুদ্ধে পোহৰৰ, বেয়াৰ বিৰুদ্ধে ভালৰ আৰু অজ্ঞানৰ বিৰুদ্ধে জ্ঞানৰ বিজয়"ক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। পোহৰে জ্ঞান আৰু বিবেকক বুজায়। দেৱালীৰ সময়ত ঘৰ-দুৱাৰ, দোকান-পোহৰ, কাৰ্যালয়, মন্দিৰ আদি নানান আলোকসজ্জাৰে আলোকিত কৰা হয়। দেৱালীৰ ৰীতি-নীতি পাঁচদিনীয়াকৈ চলে যদিও উৎসৱৰ তৃতীয় দিনা হিন্দু দিনপঞ্জীমতে বছৰৰ আটাইতকৈ অন্ধকাৰ দিন কাতি মাহৰ অমাবস্যা তিথিত মূল দেৱালী পালন কৰা হয়।
কিন্তু কিছুমান লোকে দেৱালীত সুৰা পান আৰু তাচ খেলাও উপভোগ কৰে। মানুহে দাবী কৰে যে এই ৰীতি-নীতি বহু বছৰ পুৰণি আৰু তেওঁলোকৰ পূৰ্বপুৰুষৰ সময়ৰ পৰা ই তেওঁলোকৰ পৰিয়ালত অনুশীলন কৰি আহিছে।
প্ৰতিটো দেৱালী অনুষ্ঠানত কিছুমান পৌৰাণিক ব্যাখ্যা থাকে, কিন্তু ইয়াৰ এক দীঘলীয়া ইতিহাসও আছে যাক মানুহে ইয়াক ন্যায়সঙ্গত কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰে। দেৱালীৰ নিশা, কোৱা হয় যে দেৱী পাৰ্বতী আৰু তেওঁৰ স্বামী ভগৱান শিৱই পাশা খেলিছিল, আৰু দেৱীয়ে আদেশ দিছিল যে জুৱা খেলা সকলোৱে গোটেই বছৰ সফল হ'ব।
তেতিয়াৰ পৰা, দীপাৱলীত ধনৰ বিনিময়ত মানুহে ব্লাফ আৰু ৰমিৰ দৰে তাচ খেল খেলা দেখা পোৱাটো সচৰাচৰ হৈ পৰিছে। অপকাৰক সামাজিক অনুমোদন প্ৰদান কৰি, এটা প্ৰবাদ আছে যে যদি দেৱালীৰ নিশা কোনোবাই তাচ নাখেলে, তেন্তে তেওঁলোকৰ পৰৱৰ্তী জীৱন গাধলৈ পৰিণত হ'ব। যিসকলে তাচখেল খেলি ভাল পায় তেওঁলোকে এই কালজয়ী দেৱালী প্ৰবাদটো খুবেই ভাল পায়।
মানুহে দেৱালীৰ নিশা কাৰ্ডৰ সৈতে ভাগ্য পৰীক্ষা কৰিবলৈ ভাল পায় কিয়নো এইটো বিত্তীয় প্ৰচেষ্টাৰ বাবে অত্যন্ত সৌভাগ্যৱান বুলি কোৱা হয়। তেওঁলোকে ভাবে যে এনে কৰিলে দেৱী লক্ষ্মীৰ আশীৰ্বাদ তেওঁলোকৰ কৰ্ম আৰু ব্যৱসায়লৈও আহিব। ইয়াৰ উপৰিও, তেওঁলোকে ভাবে যে ই বছৰটোৰ বাকী সময়ছোৱাত তেওঁলোকৰ ঘৰৰ বাবে সৌভাগ্যৰ আকৰ্ষণ হিচাপে কাম কৰিব।
প্ৰবাদ আছে দেৱী পাৰ্বতীয়ে পাচটো ঘূৰাই দিব, আৰু সময়ৰ লগে লগে, তেওঁলোকে তাচ খেলিব আৰু জুৱা খেলিব।
- Log in to post comments